[Larry]

Zakładamy, że z jakiegoś powodu nie możemy kupić sobie Ferrari. Może nas nie stać, może mamy za mały garaż, a może żona nie chce się zgodzić. Istotne jet to, że musimy jeździć czymś innym. Nie minie wiele czasu, a pojawi się w nas głębokie i szczere przekonanie, że w gruncie rzeczy to dobrze, że nie mamy Ferrari. Przecież nigdy tak naprawdę go nie chcieliśmy i wcale nie potrzebujemy. Dlaczego? Bo Ferrari za dużo pali. Bo jest za szybki, za niski. Bo trudno je zaparkować.

Nasza podświadomość wygenerowała racjonalne uzasadnienia dla faktu, że nie mamy takiego samochodu, jaki chcieliśmy mieć...

Ile razy Wy w ten sposób zyskaliście wewnętrzne przekonanie, że postępujecie zgodnie z własną?

(treść napisana po przeczytaniu kilku artykułów w CHIP/oraz inne źródła)

[Larry]

A teraz, druga sytuacja.
Zakładamy, że jesteśmy zmuszeni takimi czy innymi okolicznościami do zakupu auta typu Panda czy Matiz, chociaż wolelibyśmy Ferrari. W rozmowie ze znajomymi będziemy przekonywać (zupełnie szczerze, z pełną wiarą we własne słowa), że wybraliśmy takie maleństwo, bo oszczędne i łatwe w parkowaniu. Rozmiarami doskonale dopasowane do naszych potrzeb, a większego wcale nie potrzebowaliśmy i nie chcieliśmy.

[zwyczajna]

mechanizmy racjonalizacji słodka cytryna i kwaśne winogrona są w każdym z nas:)
Kwaśne winogrona polegają na deprecjacji tych celów, których nie udało się nam osiągnąć. A słodkie cytryny sprawiają, że w przykrych dla nas sytuacjach zaczynamy szukać pozytywnych aspektów. Oczywiście, że je stosuje, zwłaszcza cytryny, niestety wiedza jaką posiadam na ten temat psuje mi całą zabawę. I jak już siebie próbuje oszukać to mówie sobie racjonalizujesz, po czym wybucham śmiechem.

[Larry]

Jeśli w końcu, rozbudowując garaż, biorąc kredyt, kupiliśmy wymarzone Ferrari.
Ale niestety auto okazało się niewygodne w prowadzeniu, strasznie nieekonomiczne, a w dodatku często się psuje. Części strasznie drogie...

W takim wypadku kierujemy się zasadą:

Cytat:

Im więcej trudu kosztowało nas osiągnięcie obecnego stanu, tym wytrwalej będziemy twierdzić, że tak właśnie miało być, że jesteśmy zadowoleni i w ogóle wszystko jest wspaniale.

Jedyne krótkie chwile obiektywizmu, na jakie nas stać, to te, kiedy rozglądamy się (w tym konkretnym przypadku) za nowym samochodem?